Η απώλεια του Σκύλου

/Η απώλεια του Σκύλου
Η απώλεια του Σκύλου2018-11-05T11:58:02+00:00

η απώλεια του σκύλουΟλόκληρο το σώμα μου είναι μουδιασμένο και αισθάνομαι ότι ο κόσμος θέλει να με ξεβράσει. Τα μάτια μου είναι καρφωμένα επάνω τους και το μίσος μου ελέγχεται μόνο από την αδυναμία που μου δημιουργεί ο πόνος. Η εικόνα τους μπερδεύεται με εικόνες από το παρελθόν με τέτοιο τρόπο που μόνο μια φράση ξεκαθαρίζει το πραγματικό από τη σκέψη…”δεν είναι πια εδώ”.

Η ανάμνηση εκείνου που έφυγε είναι το πιο ανέντιμο χτύπημα του νου γιατί τίποτα μέσα σου δεν θέλει να ξεχάσεις. Το μόνο που τον κρατάει πια εδώ μαζί μου είναι η ίδια η αίσθηση της απώλειας.

“Να τιμήσεις την επιλογή του”…ο μικρός σκύλος είχε μπει μέσα στο σπίτι χωρίς να τον καταλάβω…το σώμα μου αντέδρασε μόνο του σφίγγοντας τον κυνόδοντα στο χέρι μου.

“…να τιμήσω…” ψιθύρισα χωρίς να γυρίσω προς την μεριά του… “να τιμήσεις περπατώντας το δρόμο που σου ζήτησε…και ίσως τότε καταλάβεις”. Ο θυμός μου έδωσε αρκετή ενέργεια για να γυρίσω να τον κοιτάξω. Χιλιάδες λέξεις ακούμπησαν στο στόμα μου αλλά καμία δεν κατάφερε να βγει έξω. Ο μικρός σκύλος ξεκίνησε να μιλάει σαν να εκμεταλλεύτηκε το κενό.

“Ο σκύλος ήταν εκεί να δει την μεταμόρφωση σας και η επιλογή της απώλειας του έγινε εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια πριν όχι σήμερα. Η συνείδηση σας στρεβλώθηκε σε μια στιγμή και μείναμε κοντά σας για να κρατήσουμε ζωντανό τον αληθινό άνθρωπο μέσα σας. Πιστέψατε ότι κάτι τόσο ατελές όπως η σκέψη θα μπορούσε να σας κάνει δημιουργούς από δημιουργήματα. Σπεύσατε να νικήσετε το χρόνο και το θάνατο και δεν καταλάβατε ότι ήσασταν αυτοί που τα δημιούργησαν. ¨Όλοι οι υπόλοιποι γνωρίζουμε ότι παλεύετε ενάντια στις ψευδαισθήσεις που η σκέψη σας γέννησε. Κανείς δεν ήταν νεκρός πριν από εσάς. Μόνο ο καρκίνος κινείται έτσι. Ένα κύτταρο γεννιέται διαφορετικό χωρίς προορισμό χωρίς την κατανόηση ότι είναι μέρος ενός συνόλου και προσπαθεί να επιβιώσει και να πολλαπλασιαστεί αγνοώντας ότι εάν τα καταφέρει θα σκοτώσει το ίδιο το σύστημα που του έδωσε ζωή. Αυτό το κύτταρο όπως και ο άνθρωπος πιστεύει ότι η επιβίωση του είναι πιο σημαντική από οτιδήποτε άλλο. Αλήθεια πιστεύεις ότι αυτό που βλέπεις γύρω σου είναι ο κόσμος;”

κινήθηκε προς το μέρος μου και σταμάτησε σαν να περίμενε κάτι από εμένα. Για μια στιγμή νόμιζα ότι είδα τον Μάρσιους στα μάτια του και το χέρι μου κινήθηκε ασυνείδητα να τον αγγίξει…αυτό περίμενε.

«Αυτός είναι ο αληθινός κόσμος” είπε και ένιωσα να στροβιλίζομαι σε μια δίνη …να χάνομαι στο κενό όπου έμεινε μόνο ένας παλμός να ορίζει το ότι υπάρχω. Δεν υπήρχε πόνος, φόβος, κανένα συναίσθημα μόνο η συνείδηση ύπαρξης που προκαλούσε η αίσθηση του παλμού της καρδιάς μου. Αμυδρά αισθανόμουν και άλλους παλμούς άλλες υπάρξεις που δυνάμωναν σταδιακά και μετά χανόντουσαν σαν να ταξιδεύω. Δεν υπήρχαν εικόνες αλλά ένιωθα ότι κάποιους τους γνώριζα. Ένας παλμός με τράβηξε διπλά του και το ταξίδι σταμάτησε σαν να ήταν ο λόγος που βρισκόμουν εκεί. Μια ζεστασιά με αγκάλιασε ενώ εγώ πάσχιζα να σχηματίσω μια εικόνα. Σαν ψηφιδωτό άρχισε να σχηματίζεται η πραγματικότητα που γνώριζα γύρω μου και ξαναβρέθηκα στο σπίτι με το μικρό σκύλο να έχει γείρει το κεφάλι του στο χέρι μου.

“το μόνο που σε χωρίζει πια από αυτόν είναι η ανάγκη σου να αναγνωρίσεις μια εικόνα και όχι αυτό που στα αλήθεια υπάρχει”…”το πραγματικό δεν είναι κάτι που μπορείς να δεις”

Λες και ένιωσε ότι κατάλαβα αυτό που είπε με ένα του νεύμα με ξανάστειλε στο κενό.. Ο παλμός εμφανίστηκε και πάλι και με τράβηξε μέσα του μέχρι που δεν μπορούσα να τον διαχωρίσω από το δικό μου…δεν πίστευα την λέξη που σχηματιζόταν μέσα μου…»Μαρσιους». Αυτό που ένιωθα ήταν μακριά από κάθε τι θα μπορούσε ένα σώμα να αντέξει. Αγκαλιαζόμασταν χωρίς χέρια κλαίγαμε χωρίς μάτια μιλούσαμε χωρίς στόμα. Όλα αυτά μακριά από κάθε αίσθηση χρόνου μέσα στον οποίο γεννιέται και πεθαίνει ένα συναίσθημα. Οι ανεπαίσθητοι παλμοί γύρω μας άρχισαν να γίνονται πιο δυνατοί σαν να παρακολουθούσαν αυτό που συνέβαινε. Τα όρια άρχισαν να χάνονται μέχρι που όλοι οι παλμοί συνδέθηκαν και μετατράπηκαν σε ένα βαθύ βουητό μέσα στο όποιο δεν χωρούσε το εγώ και το αυτοί. «Αυτή είναι η πραγματικότητα» άκουσα την φωνή του μικρού να αντηχεί και να γίνεται ένα με τη βοή ζωής γύρω μου και μετά αργά σαν κινηματογραφικό fade in αρχισε να σχηματίζεται μια εικόνα με εμένα γονατισμένο στο κέντρο να είμαι περικυκλωμένος από τους εκατοντάδες σκύλους! Τα ουρλιαχτά τους έσκισαν τον αέρα σαν να προκαλούσαν όλη την ανθρωπότητα και ο ένας μετά τον άλλο ξεκίνησαν σταδιακά να φεύγουν μέχρι που έμεινα μόνο εγώ και ο μικρός σκύλος. Ακολούθησαν μερικές στιγμές σιγής σαν να έψαχνε να δει στα μάτια μου εάν ήταν ξεκάθαρο για μένα αυτό που συνέβη και μετά είπε…”και τώρα σήκω, εκείνος δεν έφυγε ποτέ”…

συνεχίζεται…

Δείτε πώς ξεκίνησε…εδώ