βασικη εκπαιδευση σκυλων Border Coley Χρηστος ΚουτσηςΤο άγαλμα της αγάπης

Στη Φωκίωνος Νέγρη κάνει βόλτες τον δεκαεφτάχρονο σκύλο του ο – θέλω να λέω – φίλος μου Κινέζος που ποτέ δεν θυμάμαι το όνομά του. Μιλάμε μπερδεμένα αγγλικά και ελληνικά, δεν δίνω σημασία, έτσι κι αλλιώς το θέμα είναι πάντα τα σκυλιά μας. Προχθές μόνο μου είπε κάτι για τον γιο του, ότι ζει στα Εξάρχεια. Ξέρετε, του λέω, πηγαίνω κάθε μέρα στη δουλειά μου παρεούλα με τη Φοίβη μου περπατώντας, από εδώ μέχρι τα Εξάρχεια, σαράντα λεπτά. Α! Ο γιος μου ζει εκεί, απάντησε, «with a greek girl».  Και αμέσως μετά κοιτάζοντας την Φοίβη με στοργή: «You should know that this dog can protect you with her life!».

Τον κοίταξα έκθαμβη. Δεν ξέρω πόσα δευτερόλεπτα προσπαθούσα να συνειδητοποιήσω αυτό που είπε. Γιατί εγώ ήμουν η προστάτιδα της Φοίβης. Εγώ την πηγαίνω στον γιατρό, εγώ φροντίζω την τροφή της, εγώ είμαι από πάνω της στη βόλτα μην βάλει στο στοματάκι της τίποτα περίεργο, εγώ της μαθαίνω πράγματα, εγώ την βάζω να τρέχει για να γυμνάζεται, την παρακολουθώ με χτυποκάρδι όταν πλησιάζει άλλα σκυλιά μήπως της επιτεθούν  και τώρα με τα κρύα που το σπίτι δεν έχει θέρμανση την σκεπάζω τα βράδια – κι ας ξέρω πως δεν θέλει με τίποτα και πως το δέχεται επειδή το κάνω εγώ και πως όταν αποκοιμηθώ θα φύγει η κουβερτούλα. Πώς γίνεται η Φοίβη να προστατέψει εμένα;  Και μάλιστα… με τη ζωή της;; Και πώς είναι δυνατόν να άφηνα ποτέ να γίνει κάτι τέτοιο; Ποτέ δεν είχα κάνει παρόμοια σκέψη, αν και γνωρίζω κι εγώ πως, ναι, το σκυλί εκτός από σύντροφος είναι και φύλακας… Έτσι λένε, έτσι έχουμε μάθει. Όλα αυτά όμως στο νου μου ίσχυαν για τα….. άλλα σκυλιά. Όχι για τη Φοίβη.

το αγαλμα του σκυλουΣτο παρκάκι που συναντάω τον κινέζο φίλο υπάρχει το άγαλμα ενός σκύλου. Ο αστικός μύθος λέει πως όταν ήταν ακόμα ρέμα ο σκύλος αυτός έσωζε τα παιδιά που πάνω στο παιχνίδι τους έπεφταν καμιά φορά μέσα. Να ο σκύλος φύλακας λοιπόν, σκεφτόμουν επιστρέφοντας στο σπίτι εκείνο το βράδυ.  Αλήθεια ή ψέματα, το άγαλμα είναι εκεί για να πει τη δική του όμορφη αφήγηση και η Φοίβη το έχει εύκολο να ανεβαίνει πάνω του κάθε φορά που κυνηγιέται με τον φίλο της τον Μάρλευ και φοβάται ότι θα την προλάβει.

Πάνω του ανεβαίνουν και παιδιά στο δικό τους παιχνίδι, ίσως χωρίς να γνωρίζουν ούτε την ιστοριούλα ούτε τίποτα για το παλιό ρέμα. Ακόμα τα έχει στην πλάτη του σκεφτόμουν. Το ρέμα κάτω απ΄τον πεζόδρομο και εκείνος ακόμα τα σώζει. Κι αυτά και τη Φοίβη μου. Και απορροφημένη από τα δικά μου μπαίνοντας στο σπίτι συνειδητοποίησα ότι μηχανικά είχα βγάλει το λουράκι της, είχα καθίσει καναπέ κι εκείνη απέναντί μου με κοιτούσε περιμένοντας… Είχα ξεχάσει την καθιερωμένη πια –κάθε φορά που βγάζουμε λουράκι-…. αγκαλίτσα μας.

Σηκώθηκα αμέσως, της φώναξα «αγκαλίτσα», πετάχτηκε πάνω μου με την ουρά-σβούρα, ποδαράκια γύρω απ το λαιμό μου, γλείψιμο μέχρι τελικής πτώσεως και μετά, όπως πάντα, μπροστά μου καθισμένη για χάδια. Και φυσικά για ν’ ακούσει τα καθιερωμένα μας παινέματα, που όσο της τα κάνω τόσο η φατσούλα της γίνεται όλο και πιο ευτυχισμένη και περήφανη. Πραγματικά περήφανη όμως. Ματάκια κοιτάζουν ψηλά, γλωσσίτσα έξω, αυτάκια πάνω. Απόλυτα περήφανη για την αγάπη που έχει καταφέρει να πάρει. Αυτή η στιγμή είναι η δική μου αγαπημένη. Περιμένω να γυρίσουμε απ’ τη βόλτα για να δω αυτή τη φατσούλα και κάθε φορά το ίδιο. Αυτή η επιστροφή όμως ήταν αλλιώς.  Γιατί κατάλαβα για πρώτη φορά ότι αυτό το μοναδικό πλάσμα θα μπορούσε πράγματι, όπως είπε ο φίλος μου, να δώσει και τη ζωή του για μένα, αλλά αυτό θα ήταν για έναν λόγο: επειδή μπορεί να καταλαβαίνει τόσο καλά την αγάπη.

Γι’ αυτό ξυπνάω και νιώθω το προσωπάκι της να κοιμάται πάνω στο μάγουλό μου, γι’ αυτό τα απογεύματα που ξαπλώνω λίγο για ξεκούραση έρχεται κοντά και βάζει το κεφαλάκι της στον ώμο μου κάτω απ’ το δικό μου. Καταλαβαίνει την αγάπη, μπορεί να την δίνει απλόχερα,  ξέρει καλά πόσο αξίζει να την κερδίζει, και αν έπρεπε να αποφασίσει το αν θα ζήσει χωρίς αυτήν, δε θα χρειαζόταν να το σκεφτεί.

Ειρήνη Δάγλα