Όλος μου ο κόσμος μια μουσούδα!!!

πιτ μπουλ εκπαιδευση σκυλων Χ.ΚουτσηςΈχω μεγαλώσει όλη μου τη ζωή με σκυλιά,γατιά,πουλιά κ γενικά το σπίτι μας ήταν πάντα ένας μικρός ζωολογικός κήπος. Δεν ήξερα όμως πώς είναι να είσαι σκυλογονιός. Πάντα ήταν εκεί η μαμά κ ο μπαμπάς..Δυο άνθρωποι που ξέρανε να φροντίσουν τα μικρότερα μέλη της οικογένειας μας!

Νομίζω ότι κατάλαβα πραγματικά τι παίζει σε δύο δόσεις!

Ας το πάρουμε από την αρχή…

Πριν 3.5 περίπου χρόνια έκανα την απόπειρα να μείνω με την τότε κοπέλα μου. Κάποια στιγμή αποφάσισα ότι είναι πολύ όμορφα τα δυο μας αλλά κάτι έλειπε. Η κοπέλα μου επίσης ήθελε πάρα πολύ ένα σκύλο αλλά οι γονείς της δεν το επέτρεπαν κ έτσι ήταν η καλύτερη ευκαιρία.

Το όνομα αυτής Ντρούνα! Μπήκε μέσα στο σπίτι μέσα σε ένα σκουφί έκπληξη προς όλους (είχαμε κόσμο για φαγητό ,φίλους, που είχα παρατήσει για να πάω βραδιάτικα να τη φέρω) κ έκατσε σε μια γωνίτσα. Το πρώτο σημάδι ήρθε άμεσα. Ενώ προσπαθούσαμε να βρούμε ένα όνομα για τη μικρή σηκώθηκε επάνω ο κολλητός μου την πήρε αγκαλιά κ κυριολεκτικά μας φώναξε.

Καλά ρε είστε σοβαροί;;; Ντρούνα θα την πούμε είναι η μικρή του Γιάννη! Η παρέα μου 15 χρόνια με φωνάζει Ντρούνο από ένα παιχνίδι που παίζουμε όλοι μαζί! Αυτό που με έκανε όμως να καταλάβω πόσο ιδιαίτερη σχέση είχε ήδη ξεκινήσει είναι πως στα χέρια του κολλητού μου η μικρή παραδόθηκε. Ηρέμησε γαλήνεψε και κοιμήθηκε…

Ακολούθησαν όμορφες αλλά κ δύσκολες μέρες. Ήταν η πρώτη μου φορά που έπρεπε να μεγαλώσω ένα κουτάβι μόνος μου. Κ ήταν δύσκολο κουτάβι το άτιμο!

Αλλά σιγά σιγά το βρίσκαμε. Κάθε μέρα και περισσότερο κάθε μέρα και πιο γερά!!!

Ολοκληρωτικά όμως κατάλαβα τι σημαίνει να έχεις ένα σκύλο λίγο καιρό μετά, όταν πλέον χώρισα. Ένα βράδυ έχω κάτσει στον καναπέ όχι ιδιαίτερα κεφάτος χωρίς να κάνω κάτι απλά λιγάκι χαμένος και τσουπ το Ντρουνί πηδάει επάνω μου κάθεται δίπλα μου κ βάζει το πατούσι της στη μύτη μου. Εκεί μου το είπε πρώτη φορά. Θα είμαι εδώ ότι κ να χρειαστείς. Και οφείλω να ομολογήσω ότι από τη μια σάστισα, σπό την άλλη ένιωσα μια τρομακτική δύναμη. Ξαφνικά τα είχα όλα, έτσι απλά!!!

Εκείνο το βράδυ λοιπόν αγάπησα. Όχι το σκυλί που λένε κάποιοι….αλλά την κόρη μου, την φίλη μου, το συνοδοιπόρο μου! Γιατί το να μεγαλώνεις, να ζεις με ένα σκύλο είναι ένα ταξίδι όπως μου είχε πει κάποια στιγμή ένας πολύ καλός φίλος!

Σήμερα λοιπόν στον τέταρτο χρόνο του ταξιδιού μόνο ευχαριστώ έχω να της πω. Ευχαριστώ γιατί είναι πάντα εκεί. Ευχαριστώ γιατί με έμαθε ότι κ στις πιο δύσκολες στιγμές δεν είμαι πια μόνος μου. Ευχαριστώ γιατι μου έδειξε τι είναι αγάπη χωρίς όρια. Γιατί με κάνει καθημερινά να νιώθω σημαντικός να έχω την δύναμη ότι κ αν συμβεί να σηκωθώ στα πόδια μου….

Με τη Ντρούνα κοντά μου νιώθω ασφάλεια. Νιώθω ότι ένα μέρος αν όχι ολόκληρος ο κόσμος μου ανήκει!!!

Είναι η ομορφότερη σχέση της ζωής μου..Ίσως αυτό που θέλω πραγματικά να πω στο τέλος είναι ότι ένας σκύλος μπορεί να μας μάθει να ζούμε. Να μας ολοκληρώσει…..

Οπότε ναι κορίτσι μου γλυκό σε ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ με όλη μου την καρδιά. Εύχομαι να περάσουμε πολλά χρόνια ακόμα μαζί και αν δεν είμαι ο καλύτερος γονιός θα προσπαθήσω να γίνω. Είσαι κ θα είσαι όλος μου κόσμος…

Γιάννης Θάνος