Σπίθα η μαύρη αλεπού! – Προσωπικές Ιστορίες

/Σπίθα η μαύρη αλεπού! – Προσωπικές Ιστορίες
Σπίθα η μαύρη αλεπού! – Προσωπικές Ιστορίες2018-12-04T07:40:27+00:00

εκπαιδευτης-σκυλων-Χρηστος-ΚουτσηςΈρχεται πάντα να μου θυμίσει όσα φοβάμαι και όσα αγαπώ…

Ένα μεσημέρι του Αυγούστου του 2009, με πήρε τηλέφωνο η καλύτερη μου φίλη. Ήταν η μέρα που περίμενε τον πατέρα της να «φύγει» . Ένα μαύρο σκυλοαλεπούδι είχε κάνει ντου μέσα στο αυτοκίνητό της όταν εκείνη άνοιξε την πόρτα για να βάλει μέσα το φαγητό του δικού της σκύλου. Η μαύρη αλεπού έκατσε απευθείας πάνω στο συμπλέκτη και ακούμπησε το μουσούδι της στο πόδι της φίλης μου.

-Νίκη δεν ξέρω τι να την κάνω. Δεν νιώθω ότι είναι τυχαίο που έχει συμβεί αυτό σήμερα.

-Δυστυχώς δύσκολα μπορώ να την κρατήσω κορίτσι μου, ρώτα αν την θέλει κάποιος.

3 μέρες μετά η τότε «Foxy» ήρθε στο τραπέζι της κηδείας. Μαύρο τρίχωμα, άσπρα πατούσια, μια μαυροκόκκινη μπαντάνα, 2 μάτια που δε θα ξεχάσω ποτέ. Ήρθε σπίτι έτσι απλά. Την είπαμε Σπίθα.

Γλυκιά, φοβισμένη και αγριεμένη. Μάθαμε ότι την έψαχνε κάποιος, πήρα με μαύρη καρδιά τηλέφωνο και μου είπαν ότι δεν έχασαν κανένα σκυλί. Προφανώς δεν την ήθελαν όλα τα μέλη της οικογένειας. Πρέπει να έμεινε στο δρόμο 2 μήνες. Δεν τον ήθελε όπως φάνηκε τον δρόμο, τον φοβόταν και ενστικτωδώς μπήκε στο αυτοκίνητο εκείνη τη μέρα. Ήταν 11 μηνών και 3 μήνες μετά γέννησε. Εκεί καταλάβαμε γιατί ήταν φοβισμένη και επιθετική με τα άλλα σκυλιά. Ένα μωρό έκανε μωρά.

Η Σπίθα είναι στη ζωή μου σχεδόν 10 χρόνια. Σε αυτά τα χρόνια είτε όσο έμενα με τους δικούς μου είτε όσα χρόνια ζω μόνη μου, είναι πάντα μια πρωτοπόρος έκπληξη με σκηνές απείρου κάλλους τις οποίες μας έχει προσφέρει απλόχερα. Γύρισμα και στο όνομα «Σούζι» λόγω «δεύτερου αφεντικού» στη γειτονιά που την τάραζε στις κονσέρβες, πτώσεις από το δεύτερο όροφο για να φάει σουβλάκια, χαρούμενο για εκείνη ξεπουπούλιασμα πτηνών, αναβάσεις σε χύτρες για να φάει φακές, κατανάλωση spacecake και παραισθήσεις 3 ημέρες, τραμπούκισμα ακόμα και σε κούταβους 3 μηνών, ακροβατικά για να βρει φαγητό, λέρωμα σε κάθε της εκνευρισμό απέναντί μου, κτητικότητα και ζημιές απέναντι σε όσους δεν της γέμιζαν το μάτι, φίλους και συντρόφους, είναι μόνο μερικά από τα κατορθώματά και τις ποιότητές της.

Όσο ήμουν μικρότερη είτε γελούσα είτε θύμωνα με όλα τα παραπάνω. Δεν την παρατηρούσα επί της ουσίας και την έβλεπα ως ένα ζώο με «απλά» ιδιαίτερο και αντιδραστικό χαρακτήρα που δεν με ακούει. Σίγουρα τον έχει τον χαρακτήρα τον ιδιαίτερο, είδα όμως με τα χρόνια το πόσα περισσότερα έχει μέσα της. Στο τέλος πιστεύω ότι δεν διαλέξαμε τυχαία ή μία την άλλη. Μοιάζαμε και μοιάζουμε απλώς εκείνη ήταν πιο έξυπνη και παρατηρητική από εμένα για να το καταλάβει και στη πορεία να μου το δείξει, αυτό και άλλα πολλά.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα βράδυ του 2015. Είχα μια μέρα πολύ άσχημη και δύσκολη και γενικώς περνούσα μια περίοδο που και δεν ήμουν καλά και δεν έδινα στη Σπίθα τη προσοχή που χρειαζόταν. Μπήκα σπίτι, ήρθε χαρούμενη, αδιαφόρησα, ξεκίνησα να κλαίω και έπεσα στο πάτωμα σε εμβρυακή στάση. Έκλαιγα για ώρα. Η πάντα χαρούμενη Σπίθα βλέποντας με σε αυτή τη κατάσταση στην αρχή έκατσε κάτω από το τραπέζι απέναντί μου. Δεν κουνιόταν ούτε λίγο. Της ζητούσα συγνώμη που ήμουν ανίκανη να κάνω για εκείνη τα αυτονόητα εκείνη τη περίοδο. Με κοίταζε. Με πλησίασε και έχωσε τη μουσούδα της στο λαιμό μου. Μετά με τα δόντια της ξεκίνησε να με τραβάει από το μανίκι. Αυτό δεν το είχε ξανακάνει ποτέ, ούτε για παιχνίδι. Την κοίταξα, με έγλειψε. Με σήκωσε, κυριολεκτικά και μεταφορικά.

εκπαιδευση-σκυλων-Χρηστος-Κουτσης-ΣπίθαΗ Σπίθα καταλήγω στο ότι είναι η πιο ουσιαστική σχέση ζωής που είχα ποτέ μέχρι σήμερα και δεν είναι απλά ένα σκυλί που μάζεψα από το δρόμο. Η Σπίθα είναι εγώ σε τετράποδο και κάθε μέρα μου το υπενθυμίζει με όποιο τρόπο μπορεί. Στην αρχή αρνιόμουν να το δεχτώ όμως είναι τόσο αλήθεια. Έρχεται πάντα να μου θυμίσει όσα φοβάμαι και όσα αγαπώ. Η εργένικη και ενήλικη ζωή έχει σε στιγμές πολλή μοναξιά. Είναι η καθημερινότητα έτσι που πολλές φορές με έχω πιάσει να αισθάνομαι μόνη μου. Η Σπίθα έρχεται να τουμπάρει κάθε μέρα αυτή την αίσθηση με το που θα μπω στο σπίτι. Με πολύ γαύγισμα, πολλά φιλιά και ατελείωτες αγκαλιές. Σε όλο το σπίτι γίνεται η προέκταση του ποδιού μου και όταν το βράδυ θα κάτσω στον καναπέ μου γινόμαστε η μία το μαξιλάρι της άλλης. Έρχεται πάντα να μου θυμίσει ότι είμαστε οι 2 μας μια ομάδα και ότι πολλές φορές μπορούμε να επικοινωνήσουμε καλύτερα μεταξύ μας παρά με τα ζώα της φυλής της καθεμιάς μας. Με το πλάσμα αυτό έμαθα ότι η καλύτερη επικοινωνία υπάρχει με τη σιωπή και τα μάτια, χωρίς πολλά πολλά, μονάχα με την αίσθηση.

Σε αυτή τη σχέση η Σπίθα με έμαθε την ανιδιοτελή αγάπη, την αγάπη που δε χρειάζεται να εξηγήσεις. Με έμαθε και με μαθαίνει την αλήθεια και την απλότητα, την τεράστια σημασία και ομορφιά της αγκαλιάς, την χαρά του να μοιράζεσαι. Είναι η καλύτερη δασκάλα που είχα και έχω και εύχομαι και ελπίζω και εγώ να της έχω δώσει κάτι. Όχι ως αντάλλαγμα αλλά επειδή αυτή η μουσούδα με τα πιο όμορφα και εκφραστικά μάτια , αξίζει όλη την ομορφιά και την αγάπη του κόσμου … παρέα πάντα με ένα παιχνίδι και μια λιχουδιά, μην ξεχνιόμαστε.

Νίκη Παπαγιάννη