Τα σκυλιά ΔΕΝ είναι για το βουνό

σκυλια και ανθρωποιΜόνο μια φορά θυμάμαι τον πατέρα μου να χάνει την ψυχραιμία του και αυτό ήταν γιατί ένας άγνωστος μάς “άσκησε κριτική”, ενώ πηγαίναμε τα 3 σκυλιά μας βόλτα.

“Τα σκυλιά είναι για το βουνό, ρε (+κοσμητικά επίθετα)“ είπε κι εμείς τον αγνοήσαμε, άλλωστε αυτή η νοοτροπία κυριαρχούσε στην Ελλάδα της δεκαετίας του 80 κι εμείς είχαμε μάθει να μην απαντάμε, να μην υπερασπιζόμαστε τα σκυλιά μας, που όμως είχαμε ως ισότιμα μέλη της οικογένειάς μας.

“Σα δεν ντρέπεσαι, έχεις και παιδί” φώναξε με σθένος ο άγνωστος. Συνεχίσαμε τη βόλτα μας για 3 βήματα- το πολύ- και κάπου εκεί ο πατέρας μου γύρισε προς το μέρος του. Με έντονο ύφος και σφιγμένα δόντια, αλλά σχετικά ήπιο τόνο, του απάντησε:

“Εσείς να πάτε στο βουνό, κύριε (+κοσμητικά επίθετα)“, με τράβηξε από το χέρι και φύγαμε.

Στην υπόλοιπη βόλτα δεν ανταλλάξαμε ούτε μια κουβέντα κι όταν γυρίσαμε σπίτι, απλά μου είπε – σε γενικές γραμμές – ότι έκανε λάθος κι ότι δεν πρέπει να μιλάμε έτσι σε κανέναν. Δεν θυμάμαι ακριβώς τα λόγια του γιατί ήξερα ότι έλεγε αυτό που έπρεπε, όχι αυτό που ένιωθε.

Τώρα έχω κι εγώ 3 σκυλιά και σε κάποιες βόλτες ξυπνά έντονα η συγκεκριμένη ανάμνηση, την οποία κρατώ σαν μια κρυφή δύναμη για να μη δίνω σημασία στη γιαγιά που έχει “άποψη”, στο νεαρό με τη μηχανή που του κόβω τη φόρα στο πεζοδρόμιο, τον κύριο που πετά το τσιγάρο στο δρόμο καθώς τσεκάρει αν θα μαζέψω τις ακαθαρσίες των σκύλων μου! 

Επιλέγω να μη μιλήσω γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν ξέρουν ότι η Μπρίζα, κάθε πρωί, θα κολλήσει τη μουσούδα της στα πρόσωπά μας για να σιγουρευτεί ότι όλα μυρίζουν καλά. Δεν ξέρουν ότι η Ρέγγα θέλει να μας κάνει πάντα παρέα, ακόμη κι όταν βάζουμε ηλεκτρική σκούπα που την σιχαίνεται. Δεν ξέρουν ότι η Σφήνα μπαίνει ανάμεσα στα πόδια μας, ακολουθώντας απόλυτα το βηματισμό μας, γιατί φοβάται μη μας χάσει (τώρα που μας βρήκε).

Δεν ξέρουν πόσο ωραία ξυπνάμε με τις ουρές που κάνουν πάρτυ, ενώ ταυτόχρονα 3 πλασματάκια προσπαθούν να χωθούν μέσα σε 2 αγκαλιές. Δεν ξέρουν ότι μπορούν να πετάξουν το άγχος μας στα σκουπίδια με ένα βλέμμα τους. 

Είναι τόσα πολλά αυτά που δεν ξέρουν, αλλά αυτό που θα τους έλεγα – αν μπορούσα – είναι να μη βιάζονται να κρίνουν αυτήν την ξεχωριστή αγάπη, είτε γιατί έτυχε να μην την έχουν γνωρίσει είτε γιατί κάποιος τους έπεισε ότι τα σκυλιά είναι για το βουνό. 

Μακάρι να τους επιλέξει ένας “σκύλος”, ίσως μάθουν πώς να αγαπούν ουσιαστικά τον εαυτό τους και τον κόσμο γύρω τους.

Σας ευχαριστώ μπαμπά μου και σκυλάκια μας,

Μάιρα Βαγιανού

Υ.Γ. Κάνω μια παιδική ευχή… να είστε τώρα κάπου μαζί!