βασικη εκπαιδευση σκυλων μαλινουαΜου βγάζει τον καλύτερό μου εαυτό…ο σκύλος μου!

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου αγαπώ τα σκυλιά. Πάντοτε ήθελα να έχω ένα δικό μου αλλά οι γονείς μου δε συμμερίζονταν αυτή την επιθυμία μου.Δεν ήθελαν σκύλο μέσα στο σπίτι.Έτσι κάθε φορά που πηγαίναμε στο εξοχικό η μοναδική μου ασχολία ήταν τα αδεσποτάκια. Τα χάιδευα ,τα τάιζα,παίζαμε.Ένιωθα γεμάτη όταν ήμουν κοντά τους. Μεγάλωσα,παντρεύτηκα,έκανα οικογένεια (τρία παιδιά) αλλά αυτή η απουσία ήταν πάντα εκεί.

Για κακή μου τύχη ο άνδρας μου είχε την ίδια άποψη με τους γονείς μου. Πέρασαν 25 χρόνια έγγαμου βίου για να μπορέσω να εκπληρώσω ένα όνειρο ζωής. Έπειτα από αρκετές συζητήσεις με τους συναδέλφους του που είχαν σκύλο άλλαξε άποψη για το θέμα. Έτσι άνοιξε ο δρόμος της ευτυχίας για μένα. Πήγαμε σε ένα γνωστό μας που είχε αρκετά κουταβάκια. Εντάξει! Μόλις τα είδα να τρέχουν και να παίζουν ξετρελάθηκα. Τον ξεχώρισα ανάμεσα στα αδερφάκια του από το βλέμμα του. Κατάλαβα ότι ήταν αυτό που έψαχνα. Τον πήρα αγκαλίτσα και από εκείνη τη στιγμή γίναμε αυτοκόλλητοι. Τον ονόμασα Κέβιν.

Την πρώτη νύχτα δεν κοιμήθηκα. Εκείνος ήταν τόσο ήσυχος αλλά εγώ πετούσα στα σύννεφα. Δεν το πίστευα. Νόμιζα ότι εάν κοιμόμουν και ξυπνούσα θα εξαφανιζόταν. Ξημέρωσε,εγώ ήμουν άυπνη αλλά πανευτυχής. Από εκείνη την ημέρα ανέλαβα να τον διδάξω πολλά. Την εκμάθηση της πάνας στην αρχή και την ανάγκη του εκτός σπιτιού αργότερα,απασχόληση με παιχνίδια και αργότερα απλές εντολές υπακοής. Μέσα σε όλα αυτά υπήρχαν αγκαλίτσες και χαδάκια.

Ξετρελαθήκαμε όλοι μαζί του. Ήταν ένα μικρούλη πλασματάκι που έτρεχε από εδώ και από εκεί,εξερευνούσε και κοιμόταν .Ήταν το νέο μέλος της οικογένειάς μας. Όπου είμασταν εμείς ήταν και εκείνος. Κανένα απαγορευτικό! Τίποτα! Ποτέ δεν έκανε ζημιά,ποτέ δεν πείραξε προσωπικά μας αντικείμενα ακόμα και όταν έμενε μόνος του. Έχουν περάσει τρία χρόνια από τότε που βρίσκεται κοντά μας και τον λατρεύω όλο και περισσότερο. Μερικές φορές με κοιτάζει στα μάτια σαν να είμαι ο κόσμος του όλος. Του αρέσει πολύ να ασχολούμαστε μαζί του και να παίζουμε. Είναι υπάκουος,ευαίσθητος,καλός φύλακας του σπιτιού έτοιμος να δώσει μάχη για να μας προστατεύσει όλους.

Η συντροφικότητα του, η αφοσίωση που μου δείχνει και η ανιδιοτελής του αγάπη με κάνουν να νιώθω πολύ τυχερή που τον έχω. Κάθε φορά που διαισθάνεται θλίψη σε εμένα έρχεται στην αγκαλιά μου λες και θέλει να με παρηγορήσει. Αν αυτό δεν είναι ψυχοθεραπεία τότε τι είναι;

Είναι το παρεάκι μου,η αγάπη μου!

Θέλω να πιστεύω πως δεν με θεωρεί αφεντικό αλλά σαν μαμά του που τον καθοδηγεί. Άλλωστε με αυτή την προσφώνηση μας γνωρίζει: ο μπαμπάς και η μαμά. Μου βγάζει τον καλύτερό μου εαυτό. Πάντα μου φτιάχνει το κέφι και δεν μπορώ να θυμώσω μαζί του για τίποτα. Μας αρέσουν οι βόλτες στο βουνό και στο εξοχικό. Αχ αυτό το εξοχικό! Αυτές οι αποδράσεις μας πλέον έχουν γίνει πολύ συχνές. Εκεί είναι το βασίλειό του. Τρέχει στο κήπο,κυνηγάει μύγες,πεταλούδες και γενικότερα ότι κινείται και εγώ χαζοχαίρομαι που τον βλέπω χαρούμενο και υγιή. Με απασχολούν τα πάντα γύρω από τον Κέβιν:α ν έφαγε, αν κοιμήθηκε, αν εκτονώθηκε, αν…αν…αν…

Αρκετοί από τους φίλους μου έχουν την άποψη ότι είναι λάθος να είμαι τόσο δεμένη μαζί του. Αδιαφορώ εντελώς! Θα το ζήσω στο έπακρο!

Ξέρω ότι όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν και ότι είναι πολύ νωρίς ακόμη για να σκέφτομαι την απώλειά του αλλά πραγματικά δεν ξέρω πώς θα το διαχειριστώ όταν έρθει εκείνη η ώρα. Προς το παρόν απολαμβάνω κάθε στιγμή μαζί του και δεν μετανιώνω για τίποτα απ΄όσα έχουμε ζήσει μαζί μέχρι σήμερα.

Γιώτα Κουκουναρά