εκπαιδευση ημιαιμου ποιμενικουΑνοίγοντας τα μάτια, ανοίγει η ψυχή!

Όλα ξεκίνησαν περίπου έναν χρόνο πριν. Ζούμε πλέον μαζί με τον καλό μου, όταν η σκυλίτσα της οικογένειάς του, 18 ετών πια, έχει αρχίσει και δείχνει σημάδια ότι κουράστηκε να τρέχει και να παίζει στον κήπο μας και ετοιμάζεται να «φύγει» για έναν άλλο, μεγάλο και όμορφο κήπο, όπου θα τρέχει για πάντα δυνατή κι ευτυχισμένη. Η δύσκολη αυτή περίοδος στάθηκε η αφορμή να επισκεφτούμε οι δυο μας μια φιλοζωική οργάνωση για να… ρωτήσουμε πώς πραγματοποιούνται οι υιοθεσίες… για να δούμε σκυλάκια και να περάσουμε μια μέρα παίζοντας μαζί τους… για να ρωτήσουμε με ποιόν τρόπο θα μπορούσαμε να φανούμε ενεργά χρήσιμοι στο δύσκολο έργο τους εκεί.

Η φύση της δουλειάς μας βλέπετε, δεν μας άφηνε πολύ χρόνο και χώρο στην σκέψη μας ώστε να πιστέψουμε ότι εκεί πήγαμε για να… ερωτευτούμε!!! Με τα πρώτα κιόλας βήματά μας στον χώρο νιώσαμε πως δεν πρόκειται για μια «παιδική χαρά» σκύλων και πως το χαρωπό παιχνίδι που φανταζόμουν δεν είναι η καθημερινότητά τους ούτε το πρώτο που σου βγαίνει να κάνεις βρισκόμενος εκεί. Όλοι οι εμπλεκόμενοι άνθρωποι προσπαθούν για το καλύτερο. Όμως, γρήγορα καταλαβαίνεις αυτό που «φωνάζουν» και οι ίδιοι. Πως το καλύτερο δυστυχώς δεν αρκεί. Είναι ευρέως διαδεδομένη η αντίληψη, συνειδητά ή ασυνείδητα, ότι τα αδέσποτα σκυλιά, τα σκυλιά που ζουν στον δρόμο είναι κάτι άλλο από τα υπόλοιπα. Κάτι διαφορετικό. Μια σκληρή, ανθεκτική, αλλιώτικη φυλή που «δεν παθαίνει τίποτα», «είναι μαθημένη», «της αρέσει η ελευθερία». Δεν φοβάται, δεν κρυώνει, δεν διψάει, δεν πεινάει γιατί «έλα μωρέ, κάποιος θα την ταΐζει».

Περπατώντας πια ανάμεσά της, ανάμεσα σ’ αυτούς τους σκύλους που έζησαν στον δρόμο και που έφτασαν εκεί, άλλοι ανώδυνα κι άλλοι σοβαρά άρρωστοι, τραυματισμένοι ή κακοποιημένοι, κοιτούσα τα μάτια τους. Δεν χρειαζόταν να μου μιλήσουν. Δεν χρειάστηκε κουβέντα να ειπωθεί για τις ιστορίες τους. Κατάλαβα. Πόσο λάθος έκανα. Πόσα λάθη κάνουμε οι άνθρωποι όταν κοιτάμε γύρω μας χωρίς να βλέπουμε. Ή όταν βλέπουμε διαστρεβλωμένα ό,τι είναι ανώδυνα βολικό. Τα βήματά μας, μας έφεραν μπροστά σε έναν μεγάλο περιφραγμένο χώρο γεμάτο μωρά!!! Κουτάβια ποικίλων χρωμάτων και τριχωμάτων που είτε βρέθηκαν στον δρόμο είτε γεννήθηκαν εκεί από αδέσποτες μανούλες που διασώθηκαν εγκαίρως.

Αν δεν έχετε βρεθεί ποτέ μόνοι με κουτάβια έστω για 5’, προτείνω να δοκιμάσετε αυτό το εντυπωσιακά εύκολο ξεκλείδωμα της ψυχής σας που γεμίζει μαγικά με αγνή χαρά, τρυφερότητα κι αγάπη. Η στιγμή που γονατίζεις και αφήνεις το «κύμα» τους να σε παρασύρει ήταν η πιο έντονη στιγμή χαράς, χαράς ενός μικρού παιδιού, που έζησα εδώ και χρόνια. Κάπου εδώ γεννιέται ο έρωτας που ανέφερα προηγουμένως! ‘

Ήταν ξανθός, μικροσκοπικός και στο κουτελάκι του είχε ένα σημάδι που σχημάτιζε μια λευκή καρδούλα. Ήμουν γονατιστή και πάλευε να σκαρφαλώσει στο πόδι μου. Όταν τα κατάφερε δεν κατέβηκε ποτέ από εκεί όπως έκαναν οι φίλοι και τ’ αδελφάκια του. Αυτό ήταν. Κοίταξα τον καλό μου, γίναμε και οι τρεις μια αγκαλιά και μου είπε «καθίστε εδώ μαζί, πάω να ρωτήσω πώς μπορούμε να πάμε σπίτι». Η μετάβαση στο σπίτι δεν ήταν ούτε εύκολη, ούτε ρόδινη, ούτε τέλεια όπως βλέπουμε καμιά φορά στην τηλεόραση. Το μωρό μας ήταν πολύ άρρωστο με διάρροιες κι αιμορραγίες. Από τις πρώτες κιόλας μέρες άκουσα πολλές φορές ότι το σκυλί μου μπορεί να πεθάνει.

Αυτό που ξεχωρίζω από εκείνες τις ημέρες είναι ότι ακόμα κι αν ξυπνούσαμε χαράματα από τη δυσοσμία, ακόμα κι αν πλέναμε εκείνον και το crate του πριν καν πιούμε καφέ, ακόμα κι αν μας έτρωγε από παπούτσι μέχρι  φορτιστές και HDMI, τον αγαπούσαμε ήδη τόσο πολύ… Την τελευταία φορά που μου είπαν ότι μπορεί να μην ζήσει, θυμάμαι να τον κρατώ αγκαλιά στο αυτοκίνητο, να κλαίω και να του λέω να μην φοβάται γιατί θα γίνει καλά και δεν θα τον αφήσουμε ποτέ ξανά να πάθει κακό.

Το μωρό μας συνήλθε! Είναι καλά, ζει και βασιλεύει! Μάλιστα, έγινε δύο φορές μεγαλύτερος απ’ όσο μπορούσαν να υπολογίσουν έναν χρόνο πριν, όταν έμοιαζε ακόμα με μικροσκοπικό ελαφάκι! Η χαρά μας είναι απερίγραπτη! Παρόλα αυτά, όχι, ακόμα τίποτα δεν είναι εύκολο, ρόδινο ή παραμυθένιο. Πρόσφατα, μάλιστα, ένα συγγενικό μου πρόσωπο, με τις καλύτερες των προθέσεων, μου είπε πως λυπάται που ο σκύλος μας είναι ατίθασος και ζωηρός γιατί δεν θα μπορέσει να γίνει ο τέλειος σκύλος που ονειρευόμασταν. Ο τέλειος σκύλος… Ποιος είναι ο τέλειος σκύλος; Ποιος είναι ο τέλειος άνθρωπος; Και τη σχέση έχω εγώ με την τελειότητα ώστε να την απαιτώ από ένα άλλο πλάσμα;

Δεν είναι τέλειος αλλά τον αγαπάμε γι αυτό ακριβώς που είναι. Δεν είναι τέλειος αλλά είναι χαρούμενος. Και μου μαθαίνει κάθε μέρα ότι είναι ανώφελο να κυνηγώ την τελειότητα, όταν το μόνο που μετράει είναι η χαρά! Αυτό που θέλω από εκείνον δεν είναι να γίνει «ο τέλειος σκύλος» αλλά να μπορούμε να επικοινωνούμε καλύτερα, ώστε να παίρνουμε και να δίνουμε ο ένας στον άλλον όσο δυνατόν μεγαλύτερες ποσότητες ανιδιοτελούς λατρείας και παιδικής, ατόφιας ευτυχίας! Γιατί, κακά τα ψέματα, πόση τέτοια εισπράττουμε στην καθημερινότητά μας; Θα ήθελα να κλείσω με το μεγαλύτερο ίσως μάθημα που πήρα έως τώρα από τον σκύλο μου. Μέσα από την ιστορία του/την πορεία του, την σχέση και το μεταξύ μας δέσιμο, πιάνω τον εαυτό μου, όχι απλά να κοιτά, αλλά να βλέπει πια. Να βλέπει τον αδέσποτο σκύλο, τον εγκαταλελειμμένο στον δρόμο, τον σκύλο του μπαλκονιού, τον σκύλο της αυλής, τον σκύλο στην αλυσίδα. Όχι, δεν είναι κάποια ιδιαίτερη φυλή. Δεν είναι τίποτα διαφορετικό από τον σκύλο που κοιμάται δίπλα μου…και λίγο παρακάτω ο άστεγος άνθρωπος που στέκεται έξω από το super market δεν είναι τίποτα διαφορετικό από τον φίλο μου. Τίποτα διαφορετικό από εμένα. Δεν μπορούμε να διορθώσουμε τα πάντα. Αλλά το πρώτο βήμα για ν’ αλλάξεις είναι να μπορείς να δεις.

Καλά Χριστούγεννα με πολλή αγάπη για όλους!