σκυλος εκπαιδευσηΗ Χρυσάνθη…και ο Χάγκυ!!!

I was made for you

«It’s been a long day without you, my friend………»

21.08.2015, γυρνάω από τη δουλειά και η μαμά μου μου λέει ότι ο Σωτηράκης, το σκυλάκι μας, το έσκασε….

Ο Σωτηράκης ήταν (και πάντα θα είναι) ο πρώτος μου μεγάλος έρωτας…. ήταν ένα μαύρο γκριφον – κανίς και 13χρονών (όταν χάθηκε)…

Κάπου εκεί… άλλαξαν τα πάντα για μένα…

Ήμουν από μωρό τρελαμένη με τα σκυλιά…. και ξαφνικά βρέθηκα για 1 ολόκληρο χρόνο να ψάχνω ΑΠΕΓΝΩΣΜΕΝΑ το αγόρι μου….

Κάπου τον Ιούνιο του 2016, είπα ότι θέλω σκύλο… ήταν πολύ μεγάλο το κενό ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ (γιατί του Σωτηράκη ακόμα είναι…) και έπρεπε να το καλύψω σιγά σιγά!

Ένα πράγμα έλεγα μόνο… ότι το επόμενο σκυλάκι μου, θα είναι ΘΗΛΥΚΟ, ΜΕΓΑΛΟΣΩΜΟ και ότι άλλο χρώμα ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΜΑΥΡΟ (και το πέτυχα 100%)!

Κάπως έτσι…. στην προσπάθεια μου να βρω τον εαυτό μου (γιατί είχα χάσει τη μπάλα πια…)….

  • ξεκίνησα μεταπτυχιακό…. (δεν έπιασε)
  • ξεκίνησα να φύγω από το σπίτι μου για να πάρω σκύλο (οι δικοί μου δεν ήθελαν άλλο)….
  • τελικά συγκατοίκησα με το αγόρι μου……..ο οποίος δεν είχε ΠΟΤΕ του σκύλο! Έτσι ο Γιώργος έθεσε ως προϋπόθεση (τη λες και λίγο λογική), να μπούμε εμείς καλά στο σπίτι, να δούμε τι μας γίνεται, να δούμε πως βγαίνουμε οικονομικά (ο Γιώργος άνεργος τότε)…. και μετά να πάρουμε και ένα σκυλάκι!

Μπήκαμε 1/10/16 στο σπίτι μας….. από τις 15/10/2016 και για 1 ολόκληρο μήνα, νομίζω έκλαιγα κάθε μέρα (σχεδόν)! Το θέλω μου (η ανάγκη μου) να πάρω σκύλο, ήταν τεράστια! Είχα βαρέσει κόκκινο.

Ο Γιώργος τότε μου έλεγε (μην ξέροντας καθόλου από σκυλιά και με όλη την αγωνία που είχε), ότι θέλει ένα να μην γαβγίζει, να μην μαδάει, να μην έχει σάλια, να είναι μικρόσωμο, αλλά να μην θυμίζει καθόλου τον Σωτηράκη (του είχε τρελή αδυναμία) και εγώ είχα απογοητευτεί τελείως!!!!!!!!! Το λούτρινο από τα τζάμπο, δεν ξέρω αν τα κάλυπτε ΟΛΑ τα παραπάνω….. Εγώ από την άλλη, ήθελα ένα τρίποδο…. ή ένα σκυλάκι, για να το σώσω…. και έπρεπε εμείς οι 2 να βγάλουμε άκρη……. χαχαχχα πότε!

Πρέπει να του έστελνα 10-15 αγγελίες σκύλων την μέρα στο ΦΒ…. (καθόλου πιεστική)

Με τα πολλά,

Σάββατο 19/11/2016, βρισκόμαστε στο 4Feet στη Γλυφάδα, για να δούμε ένα σκυλάκι του ΣΠΑΖ, την Μπριζίτ (1 χρονού, λευκή, γύρω στα 15κιλάκια – πιτμπουλίτσα). Η κοπέλα εκεί μας ρώτησε πρώτα τι περίπου ψάχνουμε…. ο Γιώργος είπε χαρακτηριστικά…. «Θέλω τον πιο τεμπέλη σκύλο που έχεις….»!

Μας βγάζει την Μπριζίτ να τη δούμε…. και βγαίνει μια σκιά (γιατί αυτό πρόλαβα να δω….) η οποία έτρεχε και χοροπήδαγε σαν τρελή επάνω μας, μας δάγκωνε κτλ… κάπου εκεί νομίζω σκέφτηκα, ότι δεν θα βρούμε ποτέ σκυλάκι (εννοείται ότι ο Γιώργος εκείνη την ώρα είχε βαρέσει 5 εγκεφαλικά!!!!).

Εκεί λοιπόν ακούγεται η μαγική φωνή της κοπέλας να λέει…. «είναι 2 σκυλάκια που έχουμε, τα οποία είναι πολύ καλά και ήσυχα, η Λάτε και ο Χάγκυ. Θέλετε να τα φέρω να τα δείτε μήηηηηηπως θέλετε κάποιο;»

Μπαίνει μέσα, και 1 λεπτό μετά…. ανοίγει η πόρτα……..και βγαίνει από μέσα, ένα υπέροχο μαύρο μούτρο, χαλαρός και τελείως ζεν… μας λέει «αυτός είναι ο Χάγκυ, είναι πολύ καλός, ήρεμος κτλ κτλ κτλ»! Ρωτήσαμε 2-3 πράγματα και φύγαμε (γιατί 7 η ώρα, 19 Νοεμβρίου στην Γλυφάδα, πρέπει να είχε -45οC!!!!!)…

Μπαίνουμε στο αμάξι, εγώ απογοητευμένη και στεναχωρημένη και ο Γιώργος όπως πάντα, με μούτρα…χαχαχαχαχα

Αρχίζει τότε να μου λέει διάφορα…. εγώ απαντούσα μονολεκτικά, μη ακούγοντας τον…. απλά του πετάω ένα «Εντάξει, ας συζητήσουμε πρώτα αν το θέλουμε τελικά το σκυλάκι…. και βλέπουμε τι θα κάνουμε…»!

Εκεί νομίζω η φωνή του ήταν πιο ωραία από ποτέ… «Αυτόν θα πάρουμε…»

Και έτσι, ξεκίνησαν όλα….

Επί 5 μέρες, πηγαίναμε κάθε μέρα μετά τη δουλειά στη Γλυφάδα (Φιλαδέλφεια – Αμπελόκηποι – Γλυφάδα), για να τον δούμε, να μας συνηθίσει έστω και λίγο… Μας είχαν πει ότι μπορούσαμε να του αλλάξουμε όνομα αν θέλουμε, αλλά μας φαινόταν κάπως εγωιστικό, στα 2 του, να του αλλάξουμε όνομα και έτσι αποφασίσαμε πως όχι (παρ’ ότι δεν μας άρεσε το Huggy καθόλου)……

Έφτασε η μεγάλη μέρα… Παρασκευή 25.11.2016, η μέρα που θα μας τον έφερναν σπίτι! (τα πάντα ήταν έτοιμα στο σπίτι…. το σπίτι του, η ταυτότητά του, τα μπωλάκια του….)

Το πρωί ξύπνησα με κόμπο στο στομάχι….. το χαμόγελο έφτανε μέχρι τα αυτιά….Νομίζω εκείνη τη μέρα δε δούλεψα καθόλου…..

Ήταν γύρω στις 12.00 που η υπεύθυνη του ΣΠΑΖ, μου στέλνει φωτογραφία το συμβόλαιο υιοθεσίας του (μιλάμε για πολύ κλάμα) και μπορώ να πω με σιγουριά, ότι αυτή είναι η 1η μου μεγάλη στιγμή με τον Huggy (κι ας μην ήταν παρόν)!

Γυρνάω 4.30 από τη δουλειά και την βγάζω στο μπαλκόνι μέχρι να τον φέρουν, ο Γιώργος χαρούμενος, αλλά και με μια αγωνία για το τι έρχεται….

Και έτσι…. ξεκινάει η ζωή μου/μας με το αγόρι μου/μας…..

Τι άλλαξε;

ΤΑ ΠΑΝΤΑ!!!!! Την κοσμοθεωρία μου! Τη ζωή μου! Τα συναισθήματά μου! Την εικόνα μου για τον εαυτό μου! Την σχέση μου!

Με όλα τα πράγματα που είχαν αλλάξει στη ζωή μου…. ήμουνα κάθε μέρα σωματικά και ψυχολογικά ΕΞΟΥΘΕΝΩΜΕΝΗ….. και μόνο που γύρναγα όμως και έβλεπα το βλέμμα του, ήταν η απόλυτη γαλήνη!

Η μοναδική αγκαλιά του – γιατί μιλάμε για κανονική ανθρώπινη αγκαλιά, απο αυτές που σου βάζει ο άλλος τα χέρια του γύρω από τη μέση και σε σφίγγει (εξ’ ου και το όνομα) – ήταν αυτή που έπαιρνε όλα τα προβλήματα!

ΑΓΑΠΗ – ΧΑΡΑ – ΓΕΛΙΟ – ΚΛΑΜΑ – ΕΡΩΤΑΣ – ΓΛΥΚΑ – ΗΡΕΜΙΑ!

Αυτό το πλάσμα, είναι η δύναμή μου….

όταν ακουμπάει το κεφαλάκι του στο στέρνο σου παίρνωντας μια βαθιά ανάσα, γιατί απλά ησύχασε που γύρισες και σήμερα στο σπίτι,

όταν σε κοιτάει και λιώνει,

όταν τρέχει να ακουμπήσει πάνω σου γιατί κατάλαβε ότι κλαις,

όταν γλείφει τα δάκρυα σου (είναι και λίγο νόστιμα…),

όταν σε ακουμπάει επιτακτικά με το χέρι του για να τον χαϊδέψεις,

όταν σε σπρώχνει στη βόλτα γιατί φοβάται τις γάτες κάνοντας και λίγο τον νταή όμως,

όταν μπαίνει διακριτικά στο δωμάτιο το σαββατοκύριακο, να δει αν ξύπνησες, και φεύγει με όπισθεν για να μην σε ξυπνήσει,

όταν σε κοιτάει με αυτά τα μεγάλα μάτια γεμάτα απορία (γιατί έχεις αρχίσει να του μιλάς γούτσου γούτσου και δεν καταλαβαίνει τίποτα),

όταν από τη χαρά του που παίζετε, δεν τον νοιάζει που έχει βρει σε όλα τα έπιπλα του σπιτιού,

όταν κάνει ανάποδη πιρουέτα (με τα πίσω πόδια), από τη χαρά του που κατάλαβε ότι θα βγείτε,

όταν έρχεται δίπλα σου και σε κοιτάει ΑΚΡΙΒΩΣ την ώρα που τον βγάζεις βόλτα, λες και έχει καταπιεί ξυπνητήρι,

όταν αγναντεύει από τον μπαλκόνι, σαν άλλη Αλίκη Βουγιουκλάκη,

όταν έρχεται και χώνεται στη μέση γιατί δεν μπορεί να σε αγκαλιάζει κανένας άλλος πέρα από εκείνον……

Όταν σου δείχνει με όσους τρόπους ξέρει ότι ΣΕ ΛΑΤΡΕΥΕΙ….

Όταν καταλαβαίνεις, ότι έχει αλλάξει την ίδια τη σχέση με τον άνθρωπό σου, γιατί πια έχετε άλλους 735.471.354.106.401.264 λόγους να γελάτε, έχετε ένα μεγάλο κοινό πια, ένα 4ποδο παιδί…

Όταν ξέρεις ότι (παρ’ ότι έχει αδυναμία στον μπαμπά του), δεν έχει καλύτερο από το να είστε και οι 3 μαζί αγκαλιά στο πάτωμα…..

Μέσα από τα ματιά του Χάγκυ, βλέπω έναν υπέροχο Γιώργο, και μέσα από τα μάτια του Γιώργου, όταν κοιτάει το Χάγκυ, βλέπω την απόλυτη αγάπη!!!

Ο Χάγκυ είναι η δύναμή μου, γιατί είναι η μεγαλύτερη χαρά μου και η μεγαλύτερη ηρεμία μου, αυτά τα 2 χρόνια που ήταν πολύ δύσκολα, από όλες τις απόψεις!

Ο Χάγκυ, ήταν το δώρο του Θεού σε μένα…

«All of these lines across my face… Tell you the story of who I am… So many stories of where I’ve been… And how I got to where I am… But these stories don’t mean anything…When you’ve got no one to tell them to…It’s true, I was made for you!!!!

I climbed across the mountain tops…Swam all across the ocean blue…
I crossed all the lines, and I broke all the rules…
But, baby, I broke them all for you…

Oh because even when I was flat broke
You made me feel like a million bucks
… You do…
I was made for you…

You see the smile that’s on my mouth… It’s hiding the words that don’t come out… And all of my friends who think that I’m blessed… They don’t know my head is a mess… No, they don’t know who I really am…

And they don’t know what I’ve been through like you do
And I was made for you…»

Ευχαριστώ τα 4ποδα αγόρια μου, για τις υπέροχες στιγμές, που είχα με τον έναν και που έχω και θα έχω με τον άλλον!

Εύχομαι όλοι οι άνθρωποι να μπορούσαμε να αγαπήσουμε σαν τα σκυλιά!

Εύχομαι όλοι οι ΚΑΛΟΙ και ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ άνθρωποι να υιοθετούσαν ένα σκύλο, γιατί απλά είναι ΔΩΡΕΑΝ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑ!!!

Ο Γιώργος…και ο Χάγκυ!!!

σκυλος εκπαιδευση ΧαγκυΑπό μικρό παιδί θυμάμαι τον εαυτό μου να αγαπάει τα σκυλιά. Μέχρι εκεί όμως. Να ταΐσω τα αδέσποτα, να τους βάλω λίγο νερό και στοπ. 

Όταν γνώρισα την Χρυσάνθη, γνώρισα και τον Σωτήρη. Ένα μαύρο γκριφόν κανίς. Έτσι, για πρώτη φορά έζησα λίγο περισσότερο με κάποιο τετράποδο.

Και έρχεται η στιγμή που ο Σωτηράκης χάθηκε-κλάπηκε. Τεράστιο πλήγμα για την Χρυσάνθη αλλά και για μένα αφού είχα συνηθίσει την παρουσία του. 
Ένας ολόκληρος χρόνος με επίμονη αναζήτησή του (ακόμα δεν έχει σταματήσει) αλλά τα αποτελέσματα αποθαρρυντικά.
Ο καιρός περνάει και συγκατοικώ με την Χρυσάνθη. Ήμουν σίγουρος ότι θα ερχόταν και η στιγμή που θα ήθελε να διοχετεύσει την αγάπη της σε κάποιο σκυλάκι, κάτι που για να πω την αλήθεια, μου έφερνε κόμπους στο στομάχι.
Δεν με λες και τον πιο εύκολο άνθρωπο… Ο συνδυασμός καινούριας ζωής σε κοινό σπίτι, το να αντεπεξέλθουμε σε όσα η συγκατοίκηση θα φέρει, μαζί με τις τρίχες, τις ζημιές και τις ευθύνες που θα έφερνε μαζί του ένα σκυλί, με έκαναν να τρέμω!
Και να λοιπόν που φτάνουμε να πηγαίνουμε στο ΣΠΑΖ να δούμε την Μπριζιτ. Ένα ημίαιμο πιτ μπουλάκι, άσπρο, θηλυκό ακριβώς αντίθετα από τον Σώτο, ώστε να μην τον θυμίζει σε τίποτα,  γιατί πραγματικά θα ήταν άδικο για το καινούριο σκυλάκι. 
Ανοίγει η πόρτα και βγαίνει ο ΤΑΖ σε σώμα σκύλου! Κοιτάω τη Χρυσάνθη με ύφος τρόμου και αυστηρό συγχρόνως. Δεν αφήνω περιθώρια.. 
”Θέλω να μου δείξετε τον πιο τεμπέλη που έχετε”. 
Περνάει ένα λεπτό…
”Αυτός είναι ο Χάγκυ”
Σημασία ο Χάγκυ, τίποτα! Δεν υπάρχουμε πουθενά!
Σκύβουμε να τον χαϊδέψουμε, γυρνάει το κεφάλι, περνάει ένα σκυλί κάνοντάς νόημα να παίξουν με τον κόμπο, αυτός με μπλαζέ ύφος δεν δίνει δεκάρα.
Όχι και η καλύτερη 1η εντύπωση…
”Είναι δυόμιση και όχι κουτάβι” λέει, ”είναι μαύρος και δεν τον υιοθετούν εδώ και δυόμιση χρόνια” λέει…
Μπαίνουμε στο αμάξι για τον γυρισμό.
”Χρυσάνθη τελείωσε, αυτόν θα πάρουμε!”
Τα δάκρυα της πότισαν το αυτοκίνητο…
Πέντε μέρες πηγαινοερχόμασταν Φιλαδέλφεια-Γλυφάδα για να μας συνηθίσει και να μας μάθει ο Χάγκυ.
Χα, θα ‘θελες! Ούτε καν! Και με μεζεδάκια στο χέρι, ο τύπος απτόητος!
Κάθε μέρα με αυτόν τον παράδοξο χαρακτήρα με κέρδιζε όλο και πιο πολύ!
Και φτάνει η 25η Νοεμβρίου 2016.
Ένα αμάξι σταματάει στον δρόμο μας. Από μέσα βγαίνουν η Ελισάβετ, η Ουρανία και ένας τζέντλεμαν! 
Το σπίτι έτοιμο! 
Σπίτι, ταυτότητα, απομακρυσμένα πράγματα από το τραπεζάκι και απλά περιμένουμε…!
Αυτό ήταν!
Ήρθε για να μείνει!
Πρώτη μέρα τα κάνει στο σαλόνι, δεύτερη μέρα τρώει δύο σοκολάτες και ένα κιλό χαλβά… ”Ντάξει είμαστε ανίκανοι”. Φόβος, τρόμος, τηλέφωνα στον κτηνίατρο και τελικά αγωνία όλο το βράδυ! Ο Χάγκυ ατάραχος κι εμείς να συνειδητοποιούμε και να συντονιζόμαστε με τα νέα δεδομένα!
Προσωπικά ζω πρωτόγνωρα πράγματα. Έχω ανακαλύψει πτυχές του εαυτού μου που ούτε καν φανταζόμουν ότι μπορεί να υπάρχουν. Συναισθήματα τόσο έντονα που μπορούν να ανατριχιάσουν όλο σου το σώμα.
Είναι η ευθύνη και η συνέπεια που πρέπει να έχεις για ένα πλάσμα που πραγματικά εξαρτάται από εσένα.
Είναι η υπόσχεση που έδωσες στον εαυτό σου και σε μια ψυχή ότι θα προσπαθήσεις να της δώσεις όλα αυτά που δεν είχε και που σίγουρα της αξίζουν
Είναι η σκληρότητα των ανθρώπων και η ανευθυνότητα που αντιμετωπίζουν οι τετράποδες αυτές ψυχές και τελικά τους στιγματίζουν για πάντα τις ζωές (όσο αυτές διαρκέσουν τελικά)
Είναι αυτό που σε κάνει να θες να δώσεις όλη σου την καρδιά σε αυτό το πλάσμα
Είναι αυτό το κάτι που βλέπεις στο βλέμμα του, που σε πιάνει από τη σπονδυλική σου στήλη και κάνει όλο σου το είναι να τρέμει
Είναι η σφιχτή του αγκαλιά όταν γυρίζεις σπίτι
Είναι η χαρά του όταν είσαι κοντά του
Είναι η ματιά του όταν του μιλάς και προσπαθεί να σε καταλάβει
Είναι η ζωή του όλη όταν ξαπλώνουμε και οι δύο και τον βάζουμε ανάμεσά μας
Είναι ο και καλά επιβλητικός του τρόπος όταν θα ζητήσει να παίξεις μαζί του ή να τον χαϊδέψεις
Είναι η διακριτικότητα του το πρωί για να τον βγάλεις βόλτα κάνοντας μεν αισθητή την παρουσία του χωρίς να σε ξυπνήσει δε, κάνοντας όπισθεν για να βγει από το δωμάτιο
Είναι το απλανές του βλέμμα έξω από το παράθυρο
Είναι η ανησυχία του και η περιέργειά του όταν δεν είσαι καλά
Είναι η ουρά του όταν πηγαίνει σαν τρελός μετρονόμος όταν πρόκειται για βόλτα
Είναι η μυρωδιά του που καταφέρνει να πάρει όλα τα προβλήματα μου από πάνω μου και να αισθανθώ ότι υπάρχουν σημαντικότερα και πιο αληθινά πράγματα να ζήσω και να ενδιαφερθώ!
Για όλα αυτά θα ευχαριστώ για πάντα τον Χάγκυ και την Χρυσάνθη μου, που μου έκανε το ομορφότερο δώρο που θα μπορούσε να γίνει!
Πολλοί άνθρωποι μας σταματούν στον δρόμο και μας συγχαίρουν για το πόσο πολύ προσπαθούμε το αρχικά απίστευτα φοβικό σκυλί, να το κάνουμε σιγά σιγά να χαρεί τη ζωούλα του. Δεν το έχουμε καταφέρει ακόμα, αλλά δεν θα σταματήσουμε την προσπάθειά μας. 
”Μπράβο σας παιδιά!”, 
”Χαρά στο κουράγιο σας!”,
”Συγχαρητήρια που υιοθετήσατε και δεν αγοράσατε”, 
”3-4 βόλτες την ημέρα, πώς τα καταφέρνετε”, 
”Μπράβο για ότι έχετε καταφέρει με το σκυλί”….
Και που να ήξεραν… 
Όλα τα ΜΠΡΑΒΟ και τα ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ αξίζουν στον Χάγκυ! 
Ψυχάρα που προσπαθεί να αφήσει πίσω σημάδια και ουλές του παρελθόντος και να πετύχει το αδύνατο, ενώ συγχρόνως καταφέρνει να φτιάχνει τη δική μας τη ζωή!
Χαγκούλη να ξέρεις ότι η μαμά σου κι εγώ θα προσπαθούμε πάντα να σε κάνουμε χαρούμενο και ελπίζουμε να φανούμε αντάξιοι στο ο,τι έχεις κάνει εσύ για εμάς.
Huggy θα είσαι πάντα η αγκαλιά μας!!!
Υπάρχουν πολλές ψυχές σε κλουβιά που από το δικό μας είδος τελικά κατέληξαν εκεί. Αθώα βλέμματα με παράπονο και πόνο, με μια άσχημη ιστορία ζωής να διηγηθούν, περιμένουν και θα περιμένουν για πάντα μια αγκαλιά και έναν  άνθρωπο να τα αγαπήσει και να τον ανταμείψουν με την μεγαλύτερη και ανιδιοτελή λατρεία που μπορεί να ζήσει κανείς.
Είτε κουτάβια που θα έχουν την τύχη να ζήσουν μια ευτυχισμένη ζωή, 
είτε ηλικιωμένα που η ζωή τους τα έφερε έτσι και να μην έχουν μια οικογένεια στις τελευταίες τους στιγμές, 
είτε μη αρτιμελή τα όποια τελικά θα σε κάνουν να τρέχεις σαν τρελός μαζί τους, όλα αξίζουν την αγάπη μας και την θαλπωρή ενός σπιτικού που θα τα λατρέψει, θα τα προστατεύσει και τελικά αυτά θα είναι που θα σου δώσουν αυτό το κάτι που θα σε κάνει να δακρύζεις και να γελάς συγχρόνως!
Χρυσάνθη Αντωνιάδη – Γιώργος Ρήγας