DOG’S MIND — ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ ΣΚΥΛΟΣ
Ailbe — Ιρλανδικός Λυκοθήρας: Ο Μύθος
Η ιστορία του Αϊλμπε, του θρυλικού σκύλου της ιρλανδικής παράδοσης που διεκδίκησαν δύο βασίλεια, σε λογοτεχνική απόδοση βασισμένη σε μεσαιωνικές πηγές.
Μύθος και σκύλος | Ιρλανδική μυθολογία
Ο μύθος και η προέλευσή του
Ο Αϊλμπε (Ailbe ή Ailbhe) είναι ένας από τους θρυλικούς σκύλους της παλαιάς ιρλανδικής ηρωικής παράδοσης. Η ιστορία του διασώζεται στο μεσαιωνικό έργο Scéla Mucce Meic Da Thó, γνωστό ως «Η ιστορία του χοίρου του Μακ Ντα Θο», το οποίο ανήκει στον Κύκλο του Όλστερ.
Η αφήγηση θεωρείται ότι διαμορφώθηκε μεταξύ του 7ου και του 9ου αιώνα και σώζεται σε μεταγενέστερα χειρόγραφα, μεταξύ των οποίων το περίφημο Book of Leinster του 12ου αιώνα.
Πρόκειται για έναν μύθο που συνδυάζει τη βασιλική εξουσία, τον ανταγωνισμό μεταξύ των ιρλανδικών βασιλείων και τη μεγάλη αξία που απέδιδαν οι άνθρωποι στους εξαιρετικούς κυνηγετικούς σκύλους.
Ο Αϊλμπε περιγράφεται ως ένας τόσο σπουδαίος σκύλος, ώστε η φήμη του είχε εξαπλωθεί σε ολόκληρη την Ιρλανδία. Η διεκδίκησή του από δύο αντίπαλους ηγεμόνες θα οδηγούσε σε μια αιματηρή σύγκρουση.
Η ιστορία έχει συνδεθεί με την παράδοση των μεγάλων ιρλανδικών κυνηγετικών σκύλων και, μεταγενέστερα, με τον Ιρλανδικό Λυκοθήρα (Irish Wolfhound). Ωστόσο, το αρχικό κείμενο δεν περιγράφει τη μορφολογία του Αϊλμπε με τρόπο που να επιτρέπει την ασφαλή ταυτοποίησή του με τη σύγχρονη φυλή.
Ακολουθεί η ιστορία του, σε λογοτεχνική απόδοση βασισμένη στην καταγεγραμμένη μεσαιωνική αφήγηση.
Αϊλμπε — Η ιστορία ενός σκύλου και δύο βασιλείων
Πριν από πολλούς αιώνες, όταν η Ιρλανδία ήταν χωρισμένη σε βασίλεια και η δύναμη των αρχόντων κρινόταν από τους πολεμιστές, τα κοπάδια και τον πλούτο τους, στο Λένστερ ζούσε ένας ισχυρός ηγεμόνας.
Το όνομά του ήταν Μακ Ντα Θο.
Ο άρχοντας εκείνος είχε αποκτήσει μεγάλη φήμη για τη φιλοξενία και τον πλούτο του. Η κατοικία του ήταν μία από τις έξι περίφημες αίθουσες φιλοξενίας που, σύμφωνα με την παράδοση, υπήρχαν τότε στην Ιρλανδία.
Επτά μεγάλες πόρτες οδηγούσαν στο εσωτερικό της. Επτά διάδρομοι διέσχιζαν το οικοδόμημα, επτά εστίες έκαιγαν για τους επισκέπτες και επτά καζάνια προσέφεραν φαγητό σε όσους περνούσαν το κατώφλι του.
Κάθε επισκέπτης μπορούσε να βυθίσει το πιρούνι του σε ένα από τα μεγάλα καζάνια. Ό,τι ανέσυρε με την πρώτη προσπάθεια αποτελούσε τη μερίδα του. Δεύτερη ευκαιρία δεν υπήρχε.
Όμως δεν ήταν τα πλούτη του Μακ Ντα Θο εκείνα που θα έκαναν το όνομά του αθάνατο.
Ήταν ένας σκύλος.
Τον έλεγαν Αϊλμπε.
Οι άνθρωποι διηγούνταν ότι ο Αϊλμπε ήταν τόσο ισχυρός και τόσο φοβερός, ώστε μπορούσε να προστατεύει ολόκληρη την επικράτεια του Λένστερ.
Η φήμη του εξαπλώθηκε πολύ πέρα από τα σύνορα της πατρίδας του.
Έφτασε στα αυτιά των ισχυρότερων βασιλιάδων της Ιρλανδίας.
Και τότε άρχισαν τα προβλήματα.
Οι απεσταλμένοι των βασιλιάδων
Μια ημέρα έφτασαν στην κατοικία του Μακ Ντα Θο αγγελιοφόροι από το Κόναχτ.
Τους είχε στείλει ο βασιλιάς Άιλιλ και η γυναίκα του, η περίφημη βασίλισσα Μενβ.
Είχαν έρθει για έναν και μόνο σκοπό.
Να αποκτήσουν τον Αϊλμπε.
Ο άρχοντας τους υποδέχθηκε με τις τιμές που άρμοζαν σε απεσταλμένους βασιλιάδων και τους οδήγησε στην αίθουσά του.
Εκείνοι ανακοίνωσαν την προσφορά τους.
Έξι χιλιάδες γαλακτοφόρες αγελάδες, ένα άρμα και δύο από τα καλύτερα άλογα του Κόναχτ. Και έναν χρόνο αργότερα, νέα δώρα αντίστοιχης αξίας.
Ήταν μια προσφορά που δύσκολα μπορούσε να αγνοήσει οποιοσδήποτε άρχοντας.
Προτού όμως ο Μακ Ντα Θο προλάβει να αποφασίσει, εμφανίστηκαν και άλλοι αγγελιοφόροι.
Αυτοί είχαν έρθει από το Όλστερ.
Τους είχε στείλει ο βασιλιάς Κονχόμπαρ μακ Νέσα.
Ζητούσαν και εκείνοι τον Αϊλμπε.
Προσέφεραν θησαυρούς, κοπάδια και δώρα που θα επαναλαμβάνονταν τον επόμενο χρόνο. Πάνω από όλα, υπόσχονταν τη φιλία και τη συμμαχία ενός ισχυρού βασιλιά.
Ο Μακ Ντα Θο κατάλαβε αμέσως τον κίνδυνο.
Αν έδινε τον σκύλο στον Άιλιλ και στη Μενβ, ο Κονχόμπαρ θα θεωρούσε την απόφασή του προσβολή.
Αν τον παρέδιδε στο Όλστερ, οι ηγεμόνες του Κόναχτ θα μπορούσαν να στραφούν εναντίον του.
Δεν επρόκειτο πλέον για μια εμπορική συναλλαγή.
Η τύχη του Λένστερ εξαρτιόταν από την απόφαση για έναν σκύλο.
Η απόφαση της γυναίκας του
Ο Μακ Ντα Θο αποσύρθηκε στα ιδιαίτερα διαμερίσματά του.
Πέρασε ολόκληρη την ημέρα βυθισμένος στη σιωπή. Δεν έτρωγε, δεν έπινε, δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Στριφογύριζε στο κρεβάτι του αναζητώντας μια λύση.
Η γυναίκα του τον παρακολουθούσε.
Τελικά τον πλησίασε.
«Το φαγητό βρίσκεται δίπλα σου και δεν το αγγίζεις. Τι είναι αυτό που σε βασανίζει;»
Εκείνος δεν απάντησε.
Η γυναίκα επέμεινε. Του εξήγησε ότι πολλές φορές ένας δεύτερος άνθρωπος μπορούσε να διακρίνει μια λύση που παρέμενε κρυμμένη από εκείνον που βρισκόταν αντιμέτωπος με το πρόβλημα.
Τότε ο Μακ Ντα Θο της μίλησε.
Της εξήγησε ότι οι βασιλιάδες του Κόναχτ και του Όλστερ διεκδικούσαν τον Αϊλμπε.
Και ότι όποιον κι αν επέλεγε, φοβόταν πως θα προκαλούσε την καταστροφή της χώρας του.
Η γυναίκα του άκουσε προσεκτικά.
Ύστερα του έδωσε μια παράξενη συμβουλή.
«Δώσε τον σκύλο και στους δύο».
Ο Μακ Ντα Θο την κοίταξε.
Ήξερε πολύ καλά τι μπορούσε να συμβεί αν δύο αντίπαλες δυνάμεις έφταναν ταυτόχρονα για να παραλάβουν το ίδιο ζώο.
Αλλά δεν είχε βρει καμία καλύτερη λύση.
Τελικά αποφάσισε να ακολουθήσει τη συμβουλή της.
Κράτησε κοντά του τους αγγελιοφόρους για τρεις ημέρες και τρεις νύχτες.
Έπειτα κάλεσε ιδιαιτέρως τους απεσταλμένους του Κόναχτ.
Τους ανακοίνωσε ότι είχε αποφασίσει να παραδώσει τον Αϊλμπε στον Άιλιλ και στη Μενβ. Τους προσκάλεσε να επιστρέψουν με τους άρχοντές τους και τις συνοδείες τους για ένα μεγάλο συμπόσιο, στο τέλος του οποίου θα παραλάμβαναν τον σκύλο.
Οι αγγελιοφόροι έφυγαν ικανοποιημένοι.
Αμέσως μετά ο Μακ Ντα Θο κάλεσε τους απεσταλμένους του Όλστερ.
Τους ανακοίνωσε ότι ο Αϊλμπε θα ανήκε στον Κονχόμπαρ.
Και τους προσκάλεσε στην ίδια γιορτή.
Οι άνθρωποι του Όλστερ έφυγαν εξίσου ευχαριστημένοι.
Κανείς τους δεν γνώριζε τι είχε υποσχεθεί ο Μακ Ντα Θο στους αντιπάλους τους.
Το συμπόσιο του Μακ Ντα Θο
Την ορισμένη ημέρα, οι δύο αντιπροσωπείες έφτασαν στην κατοικία του άρχοντα.
Και οι δύο περίμεναν να παραλάβουν τον Αϊλμπε.
Η έκπληξή τους όταν αντίκρισαν η μία την άλλη δεν ήταν ευχάριστη.
Ο Μακ Ντα Θο βγήκε να τους υποδεχθεί και, σαν να μην περίμενε την επίσκεψή τους, τους καλωσόρισε στην κατοικία του.
Οι πολεμιστές πέρασαν μέσα.
Οι άνδρες του Κόναχτ κατέλαβαν τη μία πλευρά της μεγάλης αίθουσας.
Οι άνδρες του Όλστερ την άλλη.
Ανάμεσά τους βρισκόταν μια παλιά και βαθιά έχθρα.
Η παράδοση μιλά για τριακόσια χρόνια πολέμων και αντιπαραθέσεων ανάμεσα στις δύο πλευρές.
Τώρα οι αντίπαλοι κάθονταν κάτω από την ίδια στέγη.
Και όλοι γνώριζαν ότι ο σκύλος για τον οποίο είχαν έρθει δεν μπορούσε να ανήκει και στους δύο.
Ο Μακ Ντα Θο είχε ετοιμάσει ένα εξαιρετικό γεύμα.
Ένας τεράστιος χοίρος, που σύμφωνα με την αφήγηση είχε τραφεί επί επτά χρόνια, προσφέρθηκε στους φιλοξενούμενους.
Μαζί του παρατέθηκαν σαράντα βόδια και πλήθος άλλων τροφών.
Όταν όλα ήταν έτοιμα, γεννήθηκε ένα καινούργιο πρόβλημα.
Ποιος θα είχε την τιμή να μοιράσει τον χοίρο;
Στους ηρωικούς κανόνες εκείνης της κοινωνίας, η μεγαλύτερη τιμητική μερίδα ανήκε στον σπουδαιότερο πολεμιστή.
Και μέσα σε εκείνη την αίθουσα βρίσκονταν πολλοί άνδρες που θεωρούσαν τον εαυτό τους άξιο αυτής της διάκρισης.
Ο Μπρικρίου, ένας από τους παρευρισκόμενους, πρότεινε να αποφασιστεί η διανομή σύμφωνα με τα πολεμικά κατορθώματα του καθενός.
Οι δύο βασιλιάδες συμφώνησαν.
Αμέσως άρχισε μια παράξενη αναμέτρηση.
Η αναμέτρηση των πολεμιστών
Ένας άνδρας του Κόναχτ σηκώθηκε.
Ήταν ο Κετ μακ Μάγκαχ.
Πλησίασε τον τεράστιο χοίρο, έβγαλε το μαχαίρι του και κάθισε δίπλα του.
Προκάλεσε οποιονδήποτε πολεμιστή θεωρούσε τον εαυτό του ανώτερο να τον αντιμετωπίσει.
Από την πλευρά του Όλστερ σηκώθηκε ο Λόεγκερε.
Ο Κετ όμως του υπενθύμισε μια παλιά σύγκρουση στα σύνορα, όπου τον είχε τραυματίσει με δόρυ και τον είχε αναγκάσει να εγκαταλείψει το άρμα και τα άλογά του.
Ο Λόεγκερε δεν μπορούσε να απαντήσει.
Κάθισε ξανά στη θέση του.
Ένας δεύτερος πολεμιστής σηκώθηκε.
Ο Κετ τον αναγνώρισε και του υπενθύμισε μια παλιά ήττα.
Σηκώθηκε τρίτος.
Και τέταρτος.
Ο Κετ είχε μια ιστορία να διηγηθεί για τον καθένα.
Άλλου είχε τραυματίσει τον πατέρα. Άλλου είχε σκοτώσει συγγενείς. Άλλον είχε πληγώσει τόσο σοβαρά ώστε η ζωή του δεν ήταν ποτέ ξανά η ίδια.
Ακόμη και ο Κούσκραϊντ, γιος του βασιλιά Κονχόμπαρ, αναγκάστηκε να υποχωρήσει όταν ο Κετ θύμισε πως τον είχε τραυματίσει στον λαιμό, αφήνοντάς του μόνιμη δυσκολία στην ομιλία.
Ένας ένας, οι πολεμιστές του Όλστερ σώπαιναν.
Ο Κετ παρέμενε δίπλα στον χοίρο, κρατώντας το μαχαίρι του.
Και για λίγο φάνηκε πως είχε νικήσει όλους τους αντιπάλους του.
Τότε άνοιξε η είσοδος της αίθουσας.
Και εμφανίστηκε ο Κόναλ Κέρναχ.
Το κεφάλι στη ζώνη
Ο Κόναλ ήταν ένας από τους διασημότερους πολεμιστές του Όλστερ.
Η εμφάνισή του προκάλεσε ενθουσιασμό στους συμπολεμιστές του.
Ο βασιλιάς Κονχόμπαρ τον καλωσόρισε και ο Κόναλ κοίταξε τον άνδρα που είχε αναλάβει τη διανομή του χοίρου.
Αναγνώρισε τον Κετ.
Οι δύο πολεμιστές αντάλλαξαν προκλήσεις και λόγια γεμάτα αναφορές στην πολεμική τους αξία.
Ο Κόναλ απαίτησε να απομακρυνθεί ο Κετ από τον χοίρο.
Δήλωσε πρόθυμος να τον αντιμετωπίσει σε μονομαχία.
Ο Κετ γνώριζε τη φήμη του.
Και τελικά παραδέχθηκε ότι ο Κόναλ ήταν σπουδαιότερος πολεμιστής από τον ίδιο.
Πρόσθεσε όμως ότι, αν βρισκόταν εκεί ο αδελφός του, ο Άνλουαν, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά.
Ο Κόναλ τον κοίταξε.
«Είναι εδώ».
Και με μια κίνηση τράβηξε από τη ζώνη του το κομμένο κεφάλι του Άνλουαν.
Το πέταξε πάνω στον Κετ με τέτοια δύναμη, ώστε αίμα έφτασε στο πρόσωπό του.
Ο Κετ υποχώρησε.
Ο Κόναλ πήρε τη θέση του δίπλα στον χοίρο.
Κανένας από τους άνδρες του Κόναχτ δεν τόλμησε να τον αμφισβητήσει.
Οι πολεμιστές του Όλστερ σχημάτισαν έναν προστατευτικό κύκλο από ασπίδες γύρω του και εκείνος άρχισε να μοιράζει το φαγητό.
Κράτησε για τον εαυτό του μια τεράστια ποσότητα κρέατος, αρκετή για να χορτάσουν εννέα άνδρες.
Στους πολεμιστές του Κόναχτ άφησε μονάχα τα δύο μπροστινά πόδια του χοίρου.
Ήταν μια προσβολή που δεν μπορούσαν να ανεχθούν.
Η μάχη μέσα στη μεγάλη αίθουσα
Οι άνδρες του Κόναχτ σηκώθηκαν από τις θέσεις τους.
Οι πολεμιστές του Όλστερ έκαναν το ίδιο.
Μέσα σε λίγες στιγμές η αίθουσα γέμισε κραυγές και χτυπήματα.
Η σύγκρουση έγινε τόσο σφοδρή, ώστε η παλαιά αφήγηση περιγράφει σωρούς νεκρών να υψώνονται μέσα στο οικοδόμημα και αίμα να κυλά κάτω από τις πόρτες.
Οι πολεμιστές έσπασαν τις εισόδους και η μάχη μεταφέρθηκε στην αυλή.
Εκεί ο Φέργκους, ένας από τους ισχυρούς ήρωες της ιρλανδικής παράδοσης, άρπαξε μια μεγάλη βελανιδιά, την ξερίζωσε και τη χρησιμοποίησε ως όπλο εναντίον των αντιπάλων του.
Η σύγκρουση συνεχίστηκε έξω από τα τείχη της κατοικίας.
Και τότε εμφανίστηκε ο Μακ Ντα Θο.
Δεν ήταν μόνος.
Στο πλευρό του είχε τον σκύλο για τον οποίο είχαν έρθει και οι δύο βασιλικές αντιπροσωπείες.
Τον Αϊλμπε.
Η επιλογή του Αϊλμπε
Ο Μακ Ντα Θο οδήγησε τον σκύλο ανάμεσα στους αντιπάλους.
Ύστερα τον άφησε ελεύθερο.
Ήθελε να φανεί ποια από τις δύο πλευρές θα επέλεγε ο ίδιος ο Αϊλμπε.
Οι πολεμιστές βρίσκονταν ακόμη σε σύγκρουση.
Και ο σκύλος έκανε την επιλογή του.
Στράφηκε προς τους άνδρες του Όλστερ.
Αμέσως μετά όρμησε εναντίον των δυνάμεων του Κόναχτ.
Η επίθεσή του ενίσχυσε την καταδίωξη των αντιπάλων, που είχαν ήδη αρχίσει να υποχωρούν.
Οι άνδρες του Κόναχτ διασκορπίστηκαν.
Ο βασιλιάς Άιλιλ και η βασίλισσα Μενβ απομακρύνθηκαν με το άρμα τους.
Αλλά ο Αϊλμπε δεν σταμάτησε.
Ακολούθησε το βασιλικό άρμα.
Και έφτασε αρκετά κοντά ώστε να το αρπάξει.
Το τέλος του μεγάλου σκύλου
Η καταδίωξη έφτασε σε μια πεδιάδα που η παράδοση θα συνέδεε για πάντα με το όνομα του Αϊλμπε.
Ο σκύλος πλησίασε το άρμα του Άιλιλ και της Μενβ και άρπαξε με τα δόντια του τον άξονα ή το δοκάρι που το συνέδεε με τα άλογα.
Ο ηνίοχος του βασιλικού ζεύγους, ο Φερ Λόγκα, αντέδρασε.
Χτύπησε τον σκύλο και τον σκότωσε.
Το σώμα του Αϊλμπε απομακρύνθηκε από το άρμα.
Το κεφάλι του, όμως, παρέμεινε πιασμένο στον άξονα.
Και το άρμα συνέχισε την πορεία του.
Αυτή είναι η σκληρή εικόνα που διασώζει το παλαιό κείμενο.
Ο σκύλος που οι βασιλιάδες προσπάθησαν να αποκτήσουν με θησαυρούς και κοπάδια έχασε τη ζωή του μέσα στη σύγκρουσή τους.
Σύμφωνα με την παράδοση, η πεδιάδα ονομάστηκε Mag Ailbe, δηλαδή Πεδιάδα του Αϊλμπε, από το περιστατικό αυτό.
Οι φυγάδες συνέχισαν τη διαδρομή τους διασχίζοντας διάφορες περιοχές της Ιρλανδίας.
Και σε ένα πέρασμα που έμεινε γνωστό ως Áth Chind Chon, το Πέρασμα του Κεφαλιού του Σκύλου, το κεφάλι του Αϊλμπε έπεσε τελικά από το άρμα.
Με τον τρόπο αυτό ο θρύλος συνέδεσε τη μνήμη του σκύλου με τα ονόματα δύο διαφορετικών τόπων.
Η παράξενη τελευταία πράξη
Η ιστορία του Μακ Ντα Θο, ωστόσο, δεν τελειώνει με τον θάνατο του Αϊλμπε.
Καθώς οι πολεμιστές αποχωρούσαν, ο Φερ Λόγκα, ο άνθρωπος που είχε σκοτώσει τον σκύλο, κρύφτηκε ανάμεσα στα ρείκια της περιοχής Μιντ.
Περίμενε να περάσει το άρμα του βασιλιά Κονχόμπαρ.
Όταν εκείνο πλησίασε, πήδηξε ξαφνικά πίσω από τον βασιλιά και τον άρπαξε από το κεφάλι.
Απαίτησε αντάλλαγμα για να τον αφήσει ελεύθερο.
Ο Κονχόμπαρ του υποσχέθηκε ό,τι ήθελε.
Το αίτημα του Φερ Λόγκα ήταν απροσδόκητο.
Ζήτησε να μεταφερθεί στην Εμάιν Μάχα, την έδρα των βασιλιάδων του Όλστερ, και κάθε βράδυ οι ανύπαντρες γυναίκες και οι νεαρές κόρες της περιοχής να τραγουδούν προς τιμήν του, αποκαλώντας τον αγαπημένο τους.
Ο βασιλιάς, μην έχοντας άλλη επιλογή, δέχτηκε.
Έτσι, σύμφωνα με την αφήγηση, ο Φερ Λόγκα έμεινε έναν χρόνο στο Όλστερ απολαμβάνοντας αυτή την παράξενη τιμή.
Όταν ο χρόνος ολοκληρώθηκε, επέστρεψε προς τα δυτικά, παίρνοντας μαζί του δύο άλογα του Κονχόμπαρ με χρυσά χαλινάρια.
Με αυτό το αλλόκοτο περιστατικό τελειώνει η μεσαιωνική ιστορία.
Μια ιστορία που ξεκίνησε από τη διεκδίκηση ενός σκύλου, εξελίχθηκε σε αιματηρό συμπόσιο και ολοκληρώθηκε με τη σωτηρία ενός βασιλιά χάρη σε ένα παράξενο αντάλλαγμα.
Όμως από όλα τα πρόσωπα που εμφανίζονται στην αφήγηση, ένα όνομα εξακολουθεί να έχει ιδιαίτερη θέση στην ιστορία των σκύλων της Ιρλανδίας.
Αϊλμπε.
Ο σκύλος που, σύμφωνα με τον θρύλο, μπορούσε να προστατεύει μια ολόκληρη επαρχία.
Ο σκύλος που διεκδίκησαν δύο βασίλεια.
Ο σκύλος που η αρχαία αφήγηση δεν άφησε να χαθεί από τη μνήμη των ανθρώπων.
Όταν ένας μύθος γίνεται τραγούδι
Στη νέα ενότητα του Dogsmind.gr, «Μύθος και σκύλος», αναζητούμε τους σκύλους που πέρασαν από την πραγματική ιστορία, τη λαογραφία και τη μυθολογία στην πολιτισμική μνήμη των ανθρώπων.
Μέσα από αυτές τις αφηγήσεις επιχειρούμε να γνωρίσουμε διαφορετικές εποχές και πολιτισμούς, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι αντιλαμβάνονταν τη σχέση τους με τον σκύλο.
Η ιστορία του Αϊλμπε αποτέλεσε την αφορμή για τη δημιουργία του πρωτότυπου αγγλόφωνου τραγουδιού «Irish Wolfhound — The Ballad of Ailbe».
Μια μουσική σύνθεση με ιρλανδικές παραδοσιακές επιρροές, Celtic Rock και Heavy Metal, που μεταφέρει την ιστορία του θρυλικού σκύλου μέσα από στίχους και μουσική.
Το τραγούδι αποτελεί ελεύθερη καλλιτεχνική απόδοση, ενώ η ιστορική αφήγηση στηρίζεται στο καταγεγραμμένο μεσαιωνικό έργο.
Γιατί οι μύθοι δεν ανήκουν μόνο στο παρελθόν.
Όσο εξακολουθούμε να τους διηγούμαστε, βρίσκουν νέους τρόπους να ταξιδεύουν μέσα στον χρόνο.
Και αυτή τη φορά, ο Αϊλμπε απέκτησε και το δικό του τραγούδι.
Δείτε το τραγούδι και στο YouTube
Πηγές
- University College Cork — Irish Sagas Project. Scéla Mucce Meic Da Thó. Το αρχαίο ιρλανδικό κείμενο, με σύγχρονη ιρλανδική απόδοση και αγγλική μετάφραση.
https://iso.ucc.ie/Scel-datho/Scel-datho-text.html - Nora Kershaw Chadwick (1927). An Early Irish Reader. Cambridge University Press, σελ. 9–24. Έκδοση και αγγλική μετάφραση του έργου.
- University College Cork — Sources and Manuscripts. Συγκεντρωτική παρουσίαση χειρογράφων, επιστημονικών εκδόσεων και μεταφράσεων.
https://iso.ucc.ie/Scel-datho/Scel-datho-sources.html - University College Cork — Historical and Literary Background. Συμπληρωματικά στοιχεία για τη μεσαιωνική ιρλανδική παράδοση και τις συναφείς ηρωικές αφηγήσεις.
https://iso.ucc.ie/Scel-datho/Scel-datho-background.html